Are u sick ? :: No, I'm seven

ใครๆก็คงจะเคยได้ยินว่าอย่าตัดสินคนจากภายนอก

เราเองก็คงไม่ชอบใจเท่าไหร่ ถ้ามีคนตัดสินเราแค่เพียงแว๊บแรกที่เห็น

เราพยายามที่จะไม่ตัดสินคนจากภายนอกเท่าไหร่ (เลยมองโลกในแง่ดี๊แง่ดี เหมาเอาว่าทุกคนเป็นคนดี)

เป็นวิธีการคิดที่ดูไร้ปัญญาไปหน่อย แต่เอาน่า ก็มีบ้างที่เผลอตัดสินคนจากภายนอกเหมือนกัน ^^"

..

..

วันนี้ตอนบ่ายโมงเอาผ้าลงไปอบข้างล่างที่ตึก4 (เราอยู่ตึก5) ทิ้งไว้ชั่วโมงนึงได้เวลาก็ลงไปเอา ยืนพับผ้าลั่นล้าจนเต็มตะกร้าแล้วก็แบกขึ้นห้อง (อารมณ์ชาวหอ/ชาวคอนโด) ระหว่างเดินไปตึกตัวเองก็เจอผู้ชายคนนึงเดินออกมาจากตึกเรา ตัวนี่ใหญ่เบ่อเร่อใส่ชุดนักศึกษา หน้าตากวนteenเหมือนอุ๋ย บุดด้าเบลส เจาะหู ทำผมประหลาดๆ ท่าทางโคตรหาเรื่อง เอาเป็นว่าโดยรวมแล้วเค้ามีออร่าแห่งความไม่น่าเข้าใกล้มากๆ (กุ๊ยดีๆนี่เอง)

แบกตะกร้าไป มองไป นินทา(ในใจ)ไป ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่องๆ ก็ดันไปสบตากับเฮียแก (เวรแล้ว =w=) เฮียแกเดินกลับไปที่ประตู ล้วงประเป๋าตัง เอาการ์ดมาทาบแล้วก็เปิดประตูให้..... เปิดแบบง้างประตูให้เลย เราแค่เดินตัวปลิวผ่านฟิ้วววว จริงแค่ทาบการ์ดเปิดประตูให้ก็ซึ้งมากแล้ว แต่นี่ยันประตูรอให้อีก เพิ่งเคยเจอผู้ชายจิตใจดีแบบนี้!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! หรือสารรูปเราตอนนั้นมันน่าสงสาร แต่งตัวซกมกๆ(เสื้อร.ด.น้องเน่าๆ กางเกงเลที่เตรียมจะซัก แต่คว้ามาใส่รอบสุดท้ายก่อนลงถังซัก) แบกตะกร้าใบใหญ่ๆ เลยเห็นใจช่วยเปิดประตูให้ แต่เอาเถ่อะแค่นี้ก็ซึ้งใจพอแล้ว มัวแต่ตกใจจนเกือบลืมขอบคุณแหน่ะ

การอยู่ร่วมกับคนหลากหลายที่มาเนี่ย ก็เจอคนที่ไม่ค่อยจะมีจิตสาธารณะเท่าไหร่ บางทีเราอยู่ด้านในเปิดประตูให้ ขอบคุณให้ซักคำก็ไม่มี(อันนี้พอหยวนๆ) ประตูใกล้จะปิดเห็นเราวิ่งเกียร์หมามาก็ไม่มีจะยั้งประตูไว้ให้ ให้เราลุ้นเหมือนวิ่ง100เมตรว่าจะคว้าประตูทันรึเปล่า สุดท้ายก็ต้องมาทาบการ์ดเปิดประตูเอง ชิส์ (อันนี้ก็ยังไม่เท่าไหร่ เค้าคงคิดว่าเรามีการ์ด - -*) บางทีเห็นเราวิ่งมา ก็ไม่มีรออ่ะกดลิฟต์ปิดไปเลย(ระดับความน่าตบประมาณ50%) บางทีเห็นว่าเราไม่มีการ์ด ยืนเป็นพวกอพยพรอคนเปิดประตูให้ ก็เหลือบมามองแล้วก็เดินเข้าลิฟต์ไปอย่างไม่ใยดี(เคสนี้แทบจะพังประตูเข้าไปจับมาตบซ้ายขวา แล้งน้ำใจ TwT) แต่พวกที่แล้งน้ำใจแบบนี้ไม่ค่อยจะมีเยอะหรอก(หรอวะ - -) แต่เวลาเจอทีก็หงุดหงิดเหมือนกัน

สรุปวันนี้ คนดียังมีอยู่บนโลก 555+